เฮ้อ --------->ช่วงนี้ทอนหายใจบ่อยขึ้น

จะแก่ขึ้นหรือเปล่าหนอ เฮ้อ อึดอัด ไม่รู้จะทำยังไง

มาเขียนระบาย ไม่ได้อยากให้ใครอ่าน แค่อยากปล่อยซะบ้าง

เพื่อคาย ความคับคั่งในใจ วันนี้ เป็นวันโชคดี ถูกหวยครั้งแรกในชีวิต

น่าจะดีใจมาก ใช่ไหม แต่มันธรรมดามากเลย ถือว่าต่อลมหายใจให้มากกว่า

ใครจะเชื่อ คนเงินเดือนสามหมื่นกว่า แต่ไม่มีปัญญาใช้ชีวิต

ได้ดีกว่าคนเงินเดือนหกพัน ช่วง ตั้งแต่กลางเดือนถึง ปลายปีนิ

ฝืดเคืองไปหมด หัวหมุน หมุนเงินกันแทบไม่ทัน ไม่ได้เกี่ยวกับเศรษฐกิจโลก

หรือ สภาวะปัจจุบัน ถึงแม้จะกระทบบ้าง แต่ไม่มากในสถานะที่เป็นอยู่

ยังมีเงินเดือน และยังคงใช้ชีวิตแบบเดิม ๆ อยู่ แต่มันดูแย่ลง

เพราะ ทำตัวเองทั้งนั้น ไม่ได้เอาไปทำเรื่องไร้สาระ หรือฟุ่มเฟือยเห่อเหิมเลย

ก็พยายามพอเพียง กินอยู่อย่างรู้อิ่ม ชีวิตก็ไม่น่าจะฝืดเคืองได้กับสถานะ

ของรายได้ขนาดนี้ น่าจะมีเหลือเก็บอีกต่างหาก เฮ้อ แต่ชีวิตมันไม่ง่ายซิ

มีเรื่องต้องให้เผชิญ ปัญหา อยู่ร่ำไป ไม่ใช่ปัญหาเรา ก็ปัญหาคนอื่นเค้า

ที่เราเอามาสุมหัว เฮ้อ ในชีวิต มีแต่เรื่องคนอื่น จนคิดอยากจะเห็นแก่ตัวบ้าง

ไม่คิดอยากจะเสียสละ อย่างผู้ชายแสนดีในตำนาน แต่ก็อดไม่ได้

ใครหรือจะยอมให้คนที่เราคบ ต้องลำบาก ทั้ง ๆ ทีคนเราต่าง มีข้อจำกัดของตัวเอง

มันกลายเป็นเรื่องเกินตัว ที่ไม่รู้จัก การประมานตัวเอง และ ไม่รอบคอบ

ลำพังส่วนตัว คงพอควบคุมได้ แต่เราเองไม่สามารถควบคุมสิ่งต่าง ๆ

รอบตัวที่คาดไม่ถึงได้ เราเอง มีเงินเดือนแต่ไม่ใช้ มันน่าขำไหม

มีเท่าไหร่ ก็ให้เค้าหมด จนตัวเองเป็นหนี้สินล้นพ้นตัว มารู้สึกตัวก็

ได้แต่พยุงตัวเองไป เงินเดือนได้มาก็เอามาบริหารจัดการหนี้ จนแทบเหลือเดือน

ไม่กี่บาท ต้องใช้ชีวิตแบบ เพื่ออยู่ ไม่ได้ เพื่ออนาคตเลย มันพูดได้ว่า

แทบสิ้นเนื้อประดาตัวเลย แต่ต้องทนยิ้มทำงานแลกเงินไป

โดยไม่ได้คิดว่าจะเกิด สิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้นแล้วจะทำยังไง

ซึ่งมันก็เกิดขึ้นมาได้ปลายปีนี่แหละ ทั้งแฟนเจ็บ ทั้งแฟนทำเรื่องผิดพลาด

เสียเงินอีกก้อนใหญ่ ไอ้เอาจะอดไม่ช่วยอะไรรึก็ทำไม่ได้

มันก็ต้องพยายามอยู่ คิด ๆ ว่ามีเงินโบนัสก้อนนึงก็จะเอาไว้หมุนให้ชีวิต

ได้มีลมหายใจ ซักหน่อย แต่แล้ว ก็ต้องเอามาแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า

เฮ้อ อยากจะหนี ไปอยู่ป่า หมดปัญหาใช้ชีวิตคนเดียวเหนื่อยกับการ

มีรัก ที่ต้องทุกข์กาย หนักแบบนี้ มันท้อนะ ที่ ยิ่งทำยิ่งไม่มีอะไรดีขึ้น

ปัญหา มีแต่จะก่อตัวมากขึ้นอยากหนีอยากเลิก ก็ทำไม่ได้

มันอดที่จะห่วงไม่ได้ ถามตัวเอง จะอยู่แล้วเหนื่อย โดยที่เค้า

ไม่หันหน้ามาแก้ปัญหา เค้า แล้วเราก็หน้าใหญ่ไปจนเจ็บ

โดยแบกภาระนั้น ไว้ มันจะโง่หรือเสียสละดี

คนที่กล้ามให้ จนตัวเองแทบจะหมดลมหายใจ ใช้ชีวิตลำบากมาก

สุภาพบุรุษ มันต้องเก็บความเจ็บปวดไว้ใช่ไหม ไม่ให้ใครเห็นรอยน้ำตา

ในคราบหน้าที่ ยิ้มอยู่ จะทนฝืนได้เท่าไหร่

อันนี้ เค้า จะเรียกรักได้ไหม รักที่ได้แต่ทำให้ ๆ ๆ ๆ จนตัวเจ็บนิ

 

ไม่เข้าใจตัวเองเลย

 

เหนื่อย

เฮ้อ

 

 

T______T

วันนี้ ได้ค้นพบสัจธรรมไหม่(แต่เก่าแล้ว) และเกิดคำถามสงสัยขึ้นมา

เนื่องจากว่า ไปนั่งกินข้าวที่ร้านข้าวต้ม อาหารตามสั่ง

ก็นั่งข้าง ๆ วงเหล้าเบียร์กลุ่มหนึ่ง มีบรรดาสมาชิกชาย หญิง

เพื่อน ๆ กัน และได้ยินประโยคหนึ่งเล็ดรอด ออกมา คือ

"แฟนนะเลิกกันก็แค่คนไม่รู้จักกัน แต่เพื่อนก็คือเพื่อน"

รู้สึกสะอึกในใจ เกิดคำถามขึ้นมาโดยทันที

แฟน มันก็คือ คนที่เรารัก อยากใกล้ชิด หรืออะไรต่าง ๆ นา

แต่ทำไมเลิกกัน กลายเป็นคนไม่รู้จักกัน ทั้ง ๆ ที่เคยรักกัน

ทำให้ลองนึกไปว่า ตั้งแต่ ผ่านเรื่องราว ทั้งส่วนตัว ส่วนหัว

หรือ ประสบการณ์ ส่วนอื่น ๆ จากคนรอบข้างแล้วก็ตาม

ก็รู้สึกได้อย่างนั้น เหมือนกันว่า เป็นแฟนกัน

พอเลิกกันก็แค่คนไม่รู้จักกัน เป็นไปอย่างนั้นจริง ๆ

คำถามจะตามมาว่า ทำไม ทำไม ทำไม

ทั้ง ๆ ที่คนสองคนรักกันได้ระยะเวลาหนึ่งรู้สึกดีต่อกัน และทุ่มเทเสียสละ

หรือ แล้วแต่นิยามตามความรู้สึก ของคนสองคนที่ร่วมทางกัน

มันถึงพังทลายเพียงแค่ว่า เลิกกัน ไม่ว่าจะเกิดจากเหตุผลอะไรก็ตาม

สิ่งที่รู้สึกแล้วลองนึกถึง ไม่เสียดายความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อกัน

ในช่วงเวลาหนึ่ง ๆ กันเลยหรอ หรือ รักมากก็เกลียดมาก

แต่จริง ๆ มองลึกลงไป มันอาจจะเกิดจากทิฐิ หรือ ไม่ปล่อยวางหรือเปล่า

ตัวเราเองก็ไม่รู้คำตอบ เพียงนึกเพียงว่า ถ้าเป็นอย่างนั้น

การที่เราอยากจะรู้จักคนหนึ่งนาน ๆ ในฐานะที่เขาเป็นเพศตรงข้ามกับเรา

ถ้าไม่อยากเสีย เพื่อนดี ๆ สักคนหนึ่งไป อย่าริไปเป็นแฟนกันใช่ไหม

ถ้าไม่แน่ใจจริง ๆ ว่า จะรักและจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

เพื่อรักษาสัมพันธ์ภาพดี ๆ นั้นไว้ ก็ต้องอยู่ในสถานะที่ปลอดภัย

ที่เป็นอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่แฟน

 

ถ้าไม่ใช่แฟน แล้วจะเป็นอะไรน้า ตู้เย็นมั้ง!!!!

 

อิอิ

 

^______^

 

วันนี้ ก็เป็นวันที่ผ่าน มา 28 ปีแหละ ลืมตาดูโลกมา เด็ก ๆ คงว่า แก่แหละ

ก็ใช้ชีวิตมา ผ่านร้อนฝน กับ ประเทศที่ไม่ค่อยหนาว ทุกข์ สุข สนุก เศร้า

ปะปนกันไป แต่ก็ยังลืมตารอดมาจนวันนี้ จริงแล้ว วันเกิด ก็ไม่ได้จะเป็น

วันที่พิเศษอะไร สำหรับส่วนตัวเอง เท่าไหร่ ก็วันธรรมดา วันนึง

แค่รู้สึกสะดุ้งว่า อายุปาขึ้นมาอีกปีแล้ว ทำไรไปมั่งนี่ มีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นบ้าง

ถ้าจะให้เป็นวันสำคัญจริง ๆ คงเป็นวันครบรอบการรัฐประหาร(วันดีจริง ๆ )

 

ก็คิดว่า 28 คงน่าจะเป็นคนที่ต้องโตในระดับนึงแล้ว

ความรับผิดชอบ ก็มากขึ้นเป็นเงาตามตัวด้วยเหมือนกัน

เหนื่อย แต่ก็สนุก ถึงแม้จะต้องตื่นมาทำงาน ๆ ก็ตาม

แต่ยังดีใจ ที่ยังได้ทำอะไรบ้าง ไม่มากแต่ก็ไม่น้อย

ออกจะดีบ้าง ไม่ดีบ้าง ปะปนกันไป อะไรผิดก็แก้ไขไหม่

อะไร ที่พลาดไป ก็พยายามเปลี่ยนแปลงไหม่ให้ดีขึ้น

 

มีความสุขกับ คำว่าการได้มีชีวิตอยู่ ก็น่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว

ถึงอาจจะต้องโดดเดี่ยว เหงาบ้างก็ตาม แต่ก็ยังมีลมหายใจ

ที่จะก้าวไปข้างหน้า ไปยังจุดมุ่งหมายกับสิ่งที่ฝันไว้

 

คุณค่าของชีวิต คือได้เกิดมาแล้วได้ใช้ชีวิตให้ดีและมีความสุข

และได้ยิ้ม กับทุก  ๆ วัน ที่ได้ผ่านไป

 

ขอบคุณ พ่อแม่ที่ให้กำเนิด ขอบคุณบ้านเกิด ประเทศที่อยู่อาศัย

ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจ ขอบคุณกับอะไร ๆ ที่ดี

 

ปีนี้ผ่านไปอีกปี ปีหน้าก็พยายามโตขึ้นและดีให้มากกว่า

สัญญากับตัวเองไว้ แล้วเมื่อไหร่ กับมาอ่าน แล้วดูว่า

อีกปีที่จะมาถึง จะเปลี่ยนแปลงไปยังไง

 

^_______^

 

19-09-08

 

 

edit @ 19 Sep 2008 01:59:30 by d[^_^]b